تبلیغات
..:: Faratar az Boodan ::..


برف و بارون

تا حالا به تفاوت بارون و برف فکر نکرده بودم

وقتی بارون میباره قطره های بارون همه با نظم به یک سمت حرکت می کنند، تقریبا همه در یک صف اند و در اومدن شون انگار برنامه دارند!
ولی در نهایت به زمین می افتند و می میرند
نهایتا تعدادی یه چاله ای رو پر از آب می کنند
برای رسیدن عجله دارند ولی برای با هم بودن نه !

 ولی برف...
هرکدام از دونه های برف آزاد و سبک به هر طرف میرن و حرکت می کنند
نامنظم و پریشون اند
کوچکترین بادی می تونه اونا رو به هر سمتی ببره
دونه های برف خیلی بازیگوش اند!
ولی آروم روی زمین میشینند، کنار هم می مانند و
لباس سفید بر تن زمین می پوشانند
برای رسیدن عجله ای ندارند ولی برای کنار هم بودن آری...

فکر کنم برف باشم؛ شاید... تو چطور؟

چهارشنبه 22 دی 1389 توسط مسعود | نظرات ()

چه حکایتی داره این بارون...

داره بارون میباره تو چشـام
ولی امشب ماه خیره است تو نگام
منو تو خواب حسرت جا نزار
دیگه دنیا رو بی تو نمی خوام
بارون،بارون، چیکه چیکه این دنیا رو نشور
می خوام می خوام پرشه خوابم از زیبای صبور
زیر بارون غمگین چشات
چتر شونه ام دلتنگی می کنه
داره می پوسه تو سینه دلم
آروم آروم باز گریه می کنه
بارون،بارون، چیکه چیکه این دنیا رو نشور
می خوام می خوام پر شه خوابم از زیبای صبور
________________________________________________

چه حکایتی داره این بارون...
از آسمون قطره های بارون به امید دریا شدن می بارن
الان تنگه غروبه
هوا داره تاریک میشه
قطره های بارون  دونه دونه می خورن به شیشه های اتاقم
سرگردون سر می خورن و میان پایین
الان مجبور شدم تو بارون بیام خونه تمام سرم خیس شده
وقتی از پشت پنجره خیابون رو می بینم
قطره ها جلوم رو شیشه میان پایین و انگار دارم گریه می کنم
___________
نمیدونم چه احساسی دارم؟! نمی دونم چه احساسی داری؟!
همیشه هوای ابری رو دوست داشتی، هوای بارونی رو دوست داشتی!
البته هنوزم دوست داری ولی من بی خبرم...
عجب این دنیا حکایتی داره؟
نمیشه فردا رو فهمید... نمیشه امروز رو درک کرد... نمیشه دیروز رو دوباره حس کرد...
عجب حکایتی داره شیشه پنجره ها با دلم...

پنجشنبه 16 دی 1389 توسط مسعود | نظرات ()

ناخودآگاه... ابر بهاری!

خدایا چه بلایی بر سر دلم آمده؟
           دل پر غرورم چرا شکسته؟
                         چه دردی گرفته؟
چشمی که به جبر قطره اشکی ازش جاری می شد...
                                                                        حالا به هر بهونه ای
                                                                                                ابر بهاری شده
    دیگه گریه هام
                          توی تنهایی اتاقم
                                                    دست خودم نیست

                                                      زمزمه دارم ..... وای از غریبی ... وای از غریبی...

_____________________________________________
موقعیتی که برای من پیش اومد آرزوی خیلی هاست
نباید اغراق کنم رویای خودم هم بوده ولی
          وقتی ناخودآگاه درون اش قرار گرفتم؛
                                                           چنان شکستم...
                                                              آره ناخود آگاه !

مثل شیـر زخمـی شدم که از درد به جفـت و بچه هاش هم
                                                             حمله ور میشه

جمعه 10 دی 1389 توسط مسعود | نظرات ()

سنگ لعل شود در مقام صبـــــــــــــر

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود                               
                           وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعــل شود در مقام صبـــر                               
                           آری شود ولیک به خــون جـگـــر شود


پنجشنبه 9 دی 1389 توسط مسعود | نظرات ()

حالا دیگر صبح شده

شب با تمام آرامش زیبایش گذشت...
حالا دیگه صبح شده
چون نور مهمون اتاق کوچک ام شده
مهمون نواز خوبی ام من، چون یک طرف اتاقم کاملا پنجره است
رو به یک باغ بزرگ با دوتا خروس که دوشیفت زحمت میکشند تا برای ما آسایش ایجاد کنند!!!
از جایم بلند میشم، پرده های حصیری نازک اتاق رو کنار میزنم
پنجره رو باز می کنم؛ اول یه نفسی تازه می کنم
بعد به گلدون های شمعدونی پشت پنجره آب میدم
پنجره رو می بندم، حالا یه کاسه دون برای مرغ عشق هام میزارم
آب نمی خوان دیروز بهشون دادم، چه مظلوم از تو قفس نگاهم می کنند؟؟!
الان زیر سقفی وایسادم که خودم ساختم اش
دیگه داره دیر میشه، پرحرفی کافیه
زودتر باید آماده بشم برم سرکار!!



دنیا خیلی عوض شده...
_________________________________
پ.ن: دلم برای دوستان قدیمی خیلی تنگ شده! به تک تک تون سر میزنم... کی مهمون ناخواده می خواهد؟؟

شنبه 20 آذر 1389 توسط مسعود | نظرات ()

و آنچه گذشت...!

اول سلام...
دوم از همه معذرت میخوام که این همه وقت نبودم!
من تو این مدت یکسال و چند ماه، شرایطی متفاوت با سالهای قبل اش رو داشتم.
وضعیتی که امکان نوشتن، خوندن و حتی فکر رو در قالب وب ازم گرفته بود!
به بیان ساده تر: در تنهایی خودم به کامپیوتر و اینترنت دسترسی نداشتم!
خوب البته گاهی از دادن یک فرصت، ارزشمندی اون رو بر انسان ثابت می کنه.
من در این مدت خیلی عوض شدم هم باطن و هم ظاهر!
ولی باید به این نکته اعتراف کنم که:
گاهی انسان اگر ننویسد از اینکه بد بنویسد بهتر است!
اینو همه میدونن و می فهمن ولی اجرا کردنش کمی مشکله!
_________________

سال 88 سال عجیبی بود برام! (البته سخت و شکننده مناسب تره!)
آره؛ سخت بود چون؛ در فعالیت های فرهنگی مذهبی در طول این چند سال همیشه منتظر یک نقطه عطف بودم و امسال بهش رسیدم! نقطه عطفی که نیازمند قدرت و هزینه فکری و زمانی بالایی بود، و حتی در چند مورد قبول مسئولیت های فوق العاده سنگین! (که انصافا سخت بود ولی لذتی داشت که هیچگاه فراموش نخواهم کرد!)

مسئله دیگه کارم بود!
در این مسئله هم به نقطه عطف رسیدم! سرم رو می اندازم پایین و با اخم میگم:
بیکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار شدم... از کاری که باهاش زندگی کردم!
اینو دیگه همه میدونن که از دست رفتن یک فرصت شغلی مساویه با مشکلات مالی.
در کنار تمام این مسایل، مشکلات دیگری هم وجود دارند که متاسفانه دوست ندارم اینجا در موردشون بنویسم!
این مسایل هستند که دارند من رو به یک انسان جدیدی تبدیل میکنند!
چند سال در افکارت آینده ات رو می سازی ولی یکدفعه با خرابه هاشون مواجه میشی؛
و باید دوباره بسازیشون...
آینده مبهم، مسایل روزمره و جزیی که نمیخوان تموم بشن، این درس لعنتی که داره اعصابم رو خورد میکنه!!
نمی تونم فرار کنم پس: می سازمت!
_________________
آقا در یک فرصت دیگه انشاا... در ایام عید دوباره می نویسم!
بدرود!


چهارشنبه 26 اسفند 1388 توسط مسعود | نظرات ()

بازگشت ... !

سلام ...
سلامی از جنس آغاز
سلامی به رنگ نخستین آغاز
بازگشته ام ؛ سخن پایان نخواندم اما
هیچکس از نبودم آه نکشید
بی حضورم هیچ سلامی سراییده نشد
اما حال آمده ام
برای خودم ...
از آن خودم
ولی تنها نیستم ... و نخواهم بود !
و دوباره می خوانم ؛
این ترانه محبت را :
سلام
سلامی از جنس آغاز ...




سه شنبه 24 شهریور 1388 توسط مسعود | نظرات ()

روز تولد ... !!

امروز به عدد سالهایی که زندگی رو تجربه کردم یکی اضافه شد ...
روز تولد معمولا برای همه خوشاینده و یاد آور روزای خوب زندگیه  ولی
من امروز مثل سال های قبل هیچ حسی نسبت به زندگیم ندارم !
یه جورایی برام بی اهمیته ؛  بگذریم از اینکه هیچ کس تولدم رو یادش نیست و من خودم کیک میخرم می برم خونه و همه رو مهمون میکنم ولی ...
همیشه اوایل این روز برام دلگیره ولی در اواخرش خوشاینده !
وفکر می کنم دلگیر بودن این روز به این خاطر باشه که انسان به یاد خاطرات و تموم اتفاقات دوران زندگی اش می افته ؟!!!
و طبق معمول حس خاطرات بد بر انسان تسلط پیدا میکنه و ...
فلسفه بافیه مسخره ایه نه ؟؟!
از همه این مزخرفات که بگذریم  :
مسعود تولدت مبارک !!


پنجشنبه 21 شهریور 1387 توسط مسعود | نظرات ()




masoudfk@gmail.com

حرفای خودمونی
حدیث دل
نقد فیلم
نقد داستان (کتاب)
آرزوها
حقیقت های تلخ
علاقه مندی ها

برف و بارون
چه حکایتی داره این بارون...
ناخودآگاه... ابر بهاری!
سنگ لعل شود در مقام صبـــــــــــــر
حالا دیگر صبح شده
و آنچه گذشت...!
بازگشت ... !
روز تولد ... !!
گمشده ای به نام لذت !!؟
ای ماه خاموش باش !
تعطیلی چند روزه و جنگل نوردی !!
تصادف ... !
جا موندم ... !
عذر خواهی - سیاهی - ترس - ندامت ... !
رسم زندگی ... !

دی 1389
آذر 1389
اسفند 1388
شهریور 1388
شهریور 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386

مسعود

روح بـــاران
گذر از معنــــا
ترنــم دلتنــــگی
صفحه های صبح گاهی

بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
كل مطالب : عدد

..:Edit Theme By Masoud:..